69. CAMUS W TEATRZE POLSKIM: Dżuma

 

To przede wszystkim przedstawienie dla wszystkich, którym bliska jest twórczość Camusa, którzy ciekawi są, jak można pokazać go na scenie - tymi słowami w 2009 roku zapraszała na "Dżumę" do Teatru Polskiego Marta Ogrodzińska, autorka adaptacji dzieła autora, powszechnie uznawanego za jednego z najważniejszych pisarzy minionego stulecia.

Naprawdę ogromne wyzwanie, jakim było dla niej stworzenie własnej wizji powieści, ma swoje odzwierciedlenie w tych aspektach przedstawienia, które docenili recenzenci: w problemie zmagania się ze słowem i ludzką trudnością w nazywaniu rzeczy po imieniu, uczynioną przez reżyserkę nowym kluczem do zrozumienia dzieła Camusa, w uwyraźnieniu, że pod pozorną archaicznością twórcy może kryć się jego niepokojąca aktualność, a więc w stanowczym głosie w sprawie odmitologizowania Dżumy, jako szkolnej, przestarzałej lektury. Uwagę wzbudziły zarówno interesujące sposoby rozwiązań przestrzennych - Diana Marszałek i Julia Skrzynecka podzieliły i oddały poszczególne fragmenty sceny określonym bohaterom, jak i przekonująca gra aktorska, pomimo, iż spektakl pełen był dwuznacznych postaci.

Ogrodzińska, swoją wyjątkową interpretacją, przy wsparciu wysokiej klasy kreacji aktorskich (Dominik Łoś, Anna Nehrebecka, Michał Maciejewski, Grzegorz Gadziomski, Maciej Mikołajczyk, Adam Bauman, Bogdan Potocki, Dariusz Kwaśnik, Janusz Zakrzeński oraz Tomasz Borkowski), dała nie tylko odpowiedź na pytanie: dlaczego Camus – ale także odnalazła dla filozofii głoszonej przez pisarza nową sceniczną formę, wciąż przy tym proponując teatr zabiegający o refleksję nad kondycją duchową człowieka.