83. TEATR STAROPOLSKI: "Żywot Józefa" w reż. Kazimierza Dejmka

 

"Żywot Józefa", wystawiony w 1985 roku, po dwudziestu latach od prapremiery w Teatrze Narodowym, w historii polskiego teatru zapisał się przede wszystkim wielkimi rolami Damiana Damięckiego w roli głównego bohatera, Anny Seniuk jako Zefiry, Barbary Sołtysik jako Achizy, Barbary Rachwalskiej jako Racheli.

Spektakl pozbawiony był bogatej inscenizacyjnej ornamentyki, którą charakteryzowało się prapremierowe przedstawienie, ograniczono w nim także udział chóru chłopięcego, aby podkreślić przede wszystkim słowo, piękny, rubaszny i jędrny język Reja, ich moralitetowy sens i ekspresyjne aktorstwo. Również architektura Józefowej sceny miała być wyjątkowa: Gdy podnosi się kurtyna, zostajemy urzeczeni drewnianą budowlą, wypełniającą całą przestrzeń sceny – wzdłuż i w górę. Właśnie teraz, nim rozpocznie się dialog, nim postaci aktorów zastygną w kompozycję odwzorowaną z renesansowych obrazów i rycin, możemy patrzeć na nią jak na rzeźbę – wcale aktywnie prowadzącą flirt z przestrzenią i światłem.

Budowla ta przypominała renesansowy, szlachecki dworek, ale także góralską szopę i architekturę dawnego teatru. Oddani widzowie Teatru Polskiego byli zachwyceni i nie odstraszały ich głosy krytyków na temat akademickości przedstawienia.

W 1986 roku na XII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych inscenizacja otrzymała nagrodę za reżyserię i role (Seniuk, Damięckiego i Machowskiego), inicjując dyskusję w prasie na temat znaczenia tradycji teatralnej.