6. Pierwszy zespół aktorski Teatru: Stefan Jaracz

 

Stefan Jaracz był nowoczesnym aktorem teatralnym i filmowym, który w niezwykły sposób potrafił odtwarzać złożone stany psychiczne człowieka. Pomimo tego, że miał krępą posturę ciała, chropowaty głos i dosyć niesympatyczne, ale niezwykle plastyczne rysy twarzy. Zasłynął przede wszystkim jako znakomity aktor w dramatach współczesnych i klasycznych, komediach oraz farsach. Działał w teatrach w Łodzi i w Poznaniu.

Trafnie Jaracza opisał Edward Krasiński: Obdarzony poczuciem humoru i groteski, zasłynął jako genialny odtwórca ludzi skrzywdzonych i wykolejonych. Stał się nie tylko aktorem wielkim, ale i kasowym, magnetycznym. Zapisały się w pamięci widzów i w kronikach prasowych jego wielkie role w Teatrze Polskim: Grzegorz Dandin, Kaliban ("Burza"), Doolittle ("Pygmalion"), Szarucki ("Majster i czeladnik"), Pan Brotonneau, Sekretarz ("Don Juan"), Bartolo ("Cyrulik sewilski"), Franio ("Szczęście Frania"), Shylok ("Kupiec wenecki").
/Edward Krasiński "Teatr Polski Arnolda Szyfmana 1913 – 1939", Warszawa 1991./ 

Stefan Jaracz stworzył ideę teatru otwartego i dostępnego dla mas. Pomimo dostępności mas do teatru starał się, aby sztuki teatralne pozostały na wysokim poziomie. Z takiej idei powstał założony przez niego Teatr Ateneum w Warszawie, w którym występował, i którym kierował od 1930 roku do wybuchu II Wojny Światowej. Uznawał, że dobremu aktorowi nie zawsze potrzebny jest kostium, charakteryzacja i scena. Bowiem wszystko, co najtęższego w tym artyście, mieściło się w jego niezrównanej mowie. 
(Słowa Jerzego Szaniawskiego, za: Edward Krasiński, "Stefan Jaracz", Warszawa 1983.)