21. "Maskarada" Iwaszkiewicza w reż. Edmunda Wiercińskiego

 

"Maskarada" była drugim, po "Lecie w Nohant", utworem Iwaszkiewicza, który wystawiono na deskach Teatru Polskiego w pierwszym trzydziestoleciu jego istnienia. Widzowie wciąż żyli jeszcze wspomnieniem Chopina, zawartym w dramacie "Lato w Nohant" (premiera 1936 r.).

"Maskarada" miała być biograficznym dramatem o Puszkinie. Sztuka ukazywała poetę z jego nałogami i słabościami, zwracała uwagę na burzliwą zmienność nastrojów mężczyzny. Reżyser sztuki, Edmund Wierciński, zaangażował dużą grupę aktorską. Wg Kazimierza Wierzyńskiego, Marian Wyrzykowski, który wcielił się w postać Puszkina (...)święcił prawdziwy triumf. Był żyw w każdym geście, w każdym nastroju, w nieustannej zmienności swej natury. Drugą wyjątkową kreację stworzył w tej sztuce Jan Kreczmar. Przypadła mu rola cara Mikołaja, z której wydobył wszystkie odcienie tej postaci: kabotyństwo, próżność, samowolę.

Istnym majstersztykiem nazwał w swojej recenzji K.Wierzyński dwie sceny z udziałem Jadwigi Smosarskiej jako Nathalie Puszkin, żony poety.

Dekoracje przygotował Stanisław Śliwiński, kostiumy Zofia Węgierkowa. Warszawska publiczność przyjęła spektakl z wielkim zainteresowaniem: Sztuka była przyjęta gorąco. Drugi akt przerywały raz po raz oklaski, które po opadnięciu kurtyny zmieniły się w owację dla autora. Maskaradzie można wróżyć zasłużone powodzenie.

/Źródło: K. Wierzyński, "Wrażenia teatralne. Recenzje z lat 1932 – 1939", oprac. H. i M. Waszkielowie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1987, s. 427 – 434./