24. "Wesele Figara" Beaumarchais'go w reż. Aleksandra Zelwerowicza

 

Sezon teatralny 1922/23 w Teatrze Polskim zaingurowano premierą "Wesela Figara" Pierre'a Beaumarchais'go w przekładzie Tadeusza Boya-Żeleńskiego, który przez rok pełnił w Teatrze funkcję kierownika literackiego. Spektakl odniósł wielki sukces – zagrano go w bieżącym sezonie aż 48 razy, przede wszystkim dzięki talentowi reżyserskiemu Aleksandra Zelwerowicza, który znalazł w bogatym repertuarze teatru olbrzymie pole do popisu. Ten reżyser i aktor był, jak zaświadczali jego współpracownicy, mistrzem karykatury, bufonady, parodii.

(...) Najbardziej do przekonania trafiały mu te utwory, w których mógł rozwinąć swą bujną pomysłowość skłonną do groteski i stylizacji albo też widowiska obfitujące w sceny zbiorowe. Zwłaszcza teatr stary (a nawet staroświecki) cieszył się względami Zelwerowicza. Całą skalę dynamiki swego humoru zaprawionego sentymentem romantycznym, kontrastującym ze świadomym patosem, szarżą i bufonadą – okazał dopiero w stylizacji "Pana de Pourceaugnac" i "Chorego z urojenia" Moliera, "Cyrulika sewilskiego" i "Wesela Figara" Beaumarchais'go, "Figlackiego" Bohomolca oraz w "Ptaku niebieskim" Maeterlincka (...).

W obsadzie znaleźli się Maria Przybyłko-Potocka, Mila Kamińska, Stanisława Umińska, Jerzy Leszczyński, Józef Orwid, Aleksander Zelwerowicz czy Mariusz Maszyński. Scenografię przygotował Karol Frycz. Leon Schiller uznał go za prawdziwego twórcę kostiumu molierowskiego w Polsce, który nie kalkował rycin kostiumologicznych, opierał się zaś na źródłach historycznych, teatralnych i malarskich.

31 grudnia 1936 roku warszawska publiczność po raz kolejny miała okazję zobaczyć doskonałą premierę "Wesela Figara", tym razem w reżyserii Aleksandra Węgierki i scenografii Stanisława Śliwińskiego (na zdjęciu: Janina Romanówna i Aleksander Węgierko). 

/Źródło: Leon Schiller, "Na progu nowego teatru 1908-1924", oprac. Jerzy Timoszewicz, PIW 1978, s. 388-389./