42. PRACOWNIE TEATRU POLSKIEGO: Pracownia perukarska

 

Pracownia perukarska, mieszcząca się na trzecim piętrze budynku, jest jednym z najbardziej fascynujących warsztatów w Teatrze Polskim. Jak sama nazwa wskazuje, produkuje się tutaj przede wszystkim peruki, choć nie tylko. Kierowniczka pani Magdalena Taff oraz panie rzemieślniczki teatralne: Teresa Murdza, Agnieszka Rębecka i Karolina Szatańska zajmują się również tworzeniem stylowych sztucznych zarostów, szykownych baczków, długich bród, sumiastych wąsów, a nawet… silikonowych łysin.

Praca perukarki wymaga staranności, cierpliwości oraz świetnego wzroku – dodają zgodnie panie z pracowni. Tworzenie peruki zaczyna się od zdjęcia miary z głowy aktora. Następnie produkuje się tzw. montaż z tiulu i tasiemek – na tym materiale tka się włosy, czyli wplata się je za pomocą szydełka w malutkie dziurki w każdym z kierunków. Nic dziwnego, że oko już po kilkunastu minutach może się zmęczyć.

Do tworzenia peruk używa się najczęściej włosów naturalnych, ale niektóre powstają z pasm sztucznych, np. strojne ufryzowania barokowe bądź peruki sędziowskie. Przy mocowaniu peruki na głowie stosuje się bandaż owijany wokół głowy i sporą ilość wsuwek. Te zabezpieczenia gwarantują, że fryzura nie zsunie się aktorowi podczas wykonywania gwałtownych ruchów na scenie.

Co zatem musi znaleźć się w warsztacie perukarki? Oto obowiązkowe utensylia: tiul, gaza, taśma perukarska, szydełko, wsuwki, szpilki, nici i pletnie, na które naciąga się nici – w tym wypadku mówimy już nie o tkaniu, ale (jak sama nazwa wskazuje) o pleceniu – oraz ogromna ilość… włosów!

Dodatkowo panie z Pracowni perukarskiej zajmują się uczesaniem i charakteryzacją aktorów przed spektaklem. Zdjęcia obrazujące przygotowanie Andrzeja Seweryna do roli Rejenta w granej obecnie w Teatrze Polskim "Zemście" można obejrzeć TUTAJ.