45. PRACOWNIE TEATRU POLSKIEGO: Rekwizytornia

 

W Teatrze Polskim trudno jednoznacznie zlokalizować pomieszczenie o nazwie Rekwizytornia, ponieważ miejsc, w których magazynuje się elementy dekoracji jest kilka i są rozsiane po całym budynku. Same rekwizyty należy liczyć w tysiącach, a wiek mają różny: znaleźć tu można zupełnie nowe, stworzone na potrzeby bieżącego przedstawienia, oraz stare, pamiętające pierwsze premiery Teatru Polskiego założonego w 1913 r. przez Arnolda Szyfmana.

Rekwizyty umieszczone są w różnych magazynach, podzielonych według odpowiedniego klucza: mamy więc przechowalnię mebli, zbrojownię, w innym gromadzone są wyroby szklane, w innym imitacje biżuterii, instrumenty oraz dodatki do kostiumów, takie jak portmonetki i sakiewki. W magazynie, znajdującym się tuż przy Dużej Scenie, przechowywane są rekwizyty wykorzystywane przy bieżących spektaklach, tak aby prędko trafiły na swoje miejsca w odpowiednim momencie przedstawienia.

W Teatrze Polskim pracuje czterech panów, którzy sprawują pieczę nad rekwizytami. Są to kierownik rekwizytorni pan Paweł Wrześniewski oraz panowie Krzysztof Pałasz, Maciej Kacprzak, Tadeusz Karmowski. Pracownicy są odpowiedzialni za wyszukiwanie odpowiednich elementów dekoracji, których scenograf poszukuje do spektaklu. Nierzadko w magazynie, pomimo ogromnej liczby rekwizytów, nie uda się znaleźć tego pożądanego – w takim przypadku pracownie: modelatorska, ślusarska, stolarska, malarska, krawiecka, tapicerska współdziałają pod okiem asystentek scenografa i tworzą właściwy rekwizyt od podstaw. Nowe elementy dekoracji muszą być zarejestrowane przez pracowników Rekwizytorni, a po zdjęciu spektaklu z afisza trafiają do odpowiedniego magazynu.

Rekwizytorzy odpowiedzialni są także za odświeżanie przedmiotów wybranych z magazynów przez scenografa i przeniesienie ich najpierw do przechowalni znajdującej się przy scenie, a następnie za dostarczenie ich na odpowiednie miejsce na scenie, przed lub w trakcie spektaklu. Niektóre rekwizyty trafiają do garderoby – tak zdarza się, gdy aktor lub aktorka ma pojawić się z odpowiednim przedmiotem bezpośrednio na scenie.

Ilość i różnorodność rekwizytów oszałamiają natychmiast po przekroczeniu progu Rekwizytorni. Swobodne poruszanie się po magazynach wymaga nie lada wprawy, tak by, podążając meandrycznymi ścieżkami pomiędzy stosami wielorakich przedmiotów, wyszukać ten jeden pożądany. Rekwizytów wciąż przybywa. Od czasu do czasu organizuje się w Teatrze Polskim kiermasze, podczas których sprzedaje się wybrane rekwizyty i kostiumy. Zdarza się również, że rekwizyty są wypożyczane. Niektóre są jednak na tyle cennymi okazami, że wypuszczenie ich poza granice teatru poskutkowałoby utratą ich niesamowitości i szlachetnej artystycznej patyny. W każdym rekwizycie tkwi bowiem fragment przebogatej historii Teatru Polskiego.