Żegnamy Łucję Kossakowską

 

Łucja Kossakowska studiowała tkactwo, a następnie scenografię. Dyplom uzyskała pod kierunkiem wybitnego scenografa Władysława Daszewskiego. Przez dwadzieścia lat była etatową scenografką Teatru Narodowego, była też związana z Teatrem im. Stefana Jaracza w Łodzi, Teatrem Polskim w Warszawie i przez wiele lat z Warszawską Operą Kameralną. Pracowała w kraju i za granicą. Opracowała plastycznie kilkanaście spektakli Teatru Telewizji. Przez 60 lat była czynna zawodowo. Jej prace prezentowano m.in. na Praskim Quadriennale, a także na wystawach w Oslo, Tokio i Warszawie.

 

Od początku lat osiemdziesiątych intensywnie współpracowała z naszym teatrem. Zaprojektowała scenografie i kostiumy do ponad trzydziestu spektakli wyreżyserowanych przez Kazimierza Dejmka, Andrzeja Łapickiego, Jerzego Rakowieckiego, Jana Bratkowskiego, Zbigniewa Zapasiewicza. Jej praca przy klasycznych inscenizacjach Teatru Polskiego, m.in. fredrowskich „Ślubach panieńskich”, „Zemście”, „Damach i huzarach”, „Dożywociu”, szekspirowskim „Wieczorze Trzech Króli”, zapisała się w historii jako wyraz wyjątkowej kultury plastycznej, a także szacunku dla historii i tradycji teatru. Nie mniej ciekawe były jej projekty tworzone do repertuaru współczesnego, choćby do „Sztuki konwersacji” Mariana Brandysa, czy „Garbusa” Sławomira Mrożka.

 

Pozostanie w naszej pamięci jako wybitna artystka i przemiła osoba, mocno związana z Warszawą i jej losami. Łucja Kossakowska, pseudonim Iga, należała do Szarych Szeregów, była radiotelegrafistką i łączniczką Harcerskiej Poczty Polowej w Powstaniu Warszawskim. Odeszła w wieku 98 lat.