Otwórz oczy

„Otwórz oczy” to trochę sceniczny eksperyment. Próba spotkania z krótszą, mniej opatrzoną twórczością Olgi Tokarczuk. Niezwykle różnorodna w treści, ekspresji i języku teatralnym. Balansująca pomiędzy humorem a grozą, psychologiczną głębią a rozrywkowym mrugnięciem oka. Pokazująca odmienne oblicza noblistki – filuterną żartownisię i zaangażowaną moralizatorkę. Siłą spektaklu Igora Gorzkowskiego pozostaje przede wszystkim dojrzałe aktorstwo zespołu Teatru Polskiego, który potrafi odnaleźć się w każdej scenicznej formule. Dla tych drobnych przyjemności bliskiego obcowania z gestem, spojrzeniem i trafiającym w punkt słowem warto wybrać się na Karasia, tym razem od Sewerynów. I smakować detale, jak w dobrze napisanym kryminale.

Świetnie zaplanowana została scenografia. Honza Polivka dzieli scenę na dwie nierówne części. Z tyłu, mniej więcej jedna trzecia jej powierzchni jest zabudowana współczesną nam kuchnią w przeciętnym mieszkaniu. Umieszczono kuchnię na cokole, aby nie została zasłonięta tym, co zajmuje dwie trzecie z przodu sceny. Tu fotele, sofa i dwoje bocznych drzwi ze schodami. Dlaczego świetnie? Bo Polivka swoim projektem znakomicie rozdziela dwa światy konieczne do wyraźnego zaakcentowania w widowisku - realny, w którym na co dzień funkcjonuje C (Anna Cieślak) - czytelniczka kryminałów i fikcyjny, zamieszkiwany przez postaci z czytanej przez nią powieści. (...) Nie wiem, która z tych opowieści ciekawsza. Która wywołuje większe doznania emocjonalne, intelektualne. „Otwórz oczy” w Teatrze Polskim, na jego Scenie Kameralnej, to widowisko dla osób lubiących teatr snów. Pobudzający do myślenia. I jednocześnie wymagający wyobraźni. Kto szuka klasycznej kawy na ławie - tu się moim zdaniem nie pożywi. Dla mnie w każdym razie była to wielka, ożywcza przyjemność. Niezmiernie wysoko cenię teatr filozoficzny. Dotykający istoty ziemskiej egzystencji naszego gatunku. Takim właśnie jest spektakl Igora Gorzkowskiego.

Wszystkie postaci, które wyszły spod pióra Tokarczuk są wyraziste. W adaptacji prozy na sztukę teatralną nie utraciły swoich indywidualnych rysów. Gra aktorska jest bez zarzutu. Anna Cieślak wcielająca się w Czytelniczkę, siłą rzeczy jest w centrum uwagi, ale pozostali aktorzy, mimo różnic w rozmiarze ról, jednakowo zapadają w pamięć. Katarzyna Lis, mająca najmniej tekstu, „wyposażyła” graną przez siebie asystentkę słynnej pisarki w takie cechy fizyczne, że jej obecność na scenie jest równie intensywna jak dialogującej ze swadą reszty. (...) Wartością dodaną tego składającego się z dwóch jednoaktówek przedstawienia są zmiany w wyglądzie i w temperamentach aktorów grających w obu jednoaktówkach.